Nu verkrijgbaar: "De Strike Pro Tiny Buster"

Verslag EPC Zweden 2005

“Nog een biertje”? klinkt het vanaf het terras van een strandpaviljoen in Noordwijk. Een zonnige, warme en uiterst gezellige zomeravond met 16 voetbalvrienden bij elkaar aan het uit eten. De perfecte combinatie voor een afscheidsfeest voor Frank onze voetbalvriend die voor zijn werk 3 jaar naar curaçao gaat. Wat een rotbaan zeg.

Naarmate de avond vorderde en het bier rijkelijk vloeide gingen de gesprekken voetbal over naar het vissen, toen Evert vroeg of ik (Leon) in september nog een weekje vrij had om samen een weekje te gaan vissen op snoek in Ierland of Zweden. Nu was ik al tweemaal in Zweden geweest in het plaatsje Våstervik en was hierdoor een klein beetje bekend voor wat betreft het gebied.

De rest van de avond waren wij druk in gesprek over hoe wij deze gedachten spinsels tot realiteit konden gaan brengen. Snoeken in het prachtige Våstervik <mijmer>. Nog geen anderhalve week later en een weekje Våstervik, Zweden is een realiteit. Door een artikel van Bertus Rozemeijer in het augustus nummer van Dé Beet. Over de in september te houden ‘European Pike Challenge 2004’ te Våstervik, Zweden is het balletje toch behoorlijk snel gaan rollen.

Via Dé vluchtende visser uit Leiden was de boeking snel en perfect geregeld. Wij gaan een weekje vissen op snoek in Vastervik en voor het spanningseffect doen wij ook nog mee aan de wedstrijd. Vrijdag 24 september na een ochtend nog te hebben gewerkt en alles te hebben bepakt, waren wij gereed om met de auto met daar achter de boot, “eventjes” 1200 km asfalt te verslinden.

Om 20:00u rijden wij weg uit Noordwijk en na 2 ½ uur door de file en het slechte weer rijden wij eindelijk Duitsland in. Rond 04:00u steken wij met de boot over van Puttgarden naar het Deense Rodby. Door Denemarken rijden wij richting Kopenhagen en via de Öresund brug komen wij rond 07:00u aan in Zweden.

En waar wij uit Nederland vertrokken met slecht weer, komen wij nu in een zon overgoten Zweden aan. “Is dit vakantie of niet ?“ Zeggen wij tegen elkaar. Omstreeks een uur of  twaalf komen wij eindelijk aan op camping and fishingcamp Lysingsbadet te Våstervik. Na het inchecken en alles te hebben uitgepakt is het tijd om ons te melden bij de wedstrijdleiding.

Daar zijn Anders Forsberg (initiatiefnemer en visgids) en Bertus Rozemeijer (wie kent hem niet) de deelnemende teams aan het inschrijven. Ieder deelnemend team krijgt een waterkaart van het gebied, een meetplank en een wegwerpcamera met daarop 27 foto’s.

Voor de wedstrijddagen houdt je er dan 26 over, want met de eerste foto van de camera wordt het team met de meetplank op de gevoelige plaat gezet. 

“Helder water, type brak, windstil weer, strak blauwe lucht en mijn plug zwemt tussen de kwallen door. Wat doe ik hier?” vraagt Evert mij na bijna de hele eerste trainingsdag niets te hebben gezien van vrind gådda oftewel snoek op zijn Zweeds.

“Nee, op het eerste gezicht niet de ideale snoekomstandigheden, maar het komt goed” antwoord ik terug. En het kwam ook goed, want op de eerste en tweede trainingsdag vangen wij samen 19 snoeken, waaronder een aantal mooie van in de 80 en 90 cm en juist van die maten moeten wij het hebben tijdens de wedstrijd. 

Dinsdag, 28 september de eerste wedstrijddag.

Wij zitten in poule 1 en door de loting mogen wij beginnen in vak A. Vak A staat voor de “oude baai” een lastig watertje van plus/ minus 25 km lang, maar wat wel goed is om een grote dame te vangen. De wind is iets minder dan de dag ervoor, maar nog steeds goed voor een kracht 6.

In tegenstelling tot de dag ervoor krijgen wij vandaag in de luwte helemaal geen response van vriend snoek. Op zo’n moment zit er maar één ding op en dat is op de windzijde te gaan vissen. Nee, ontspannen vissen is het niet, maar liever hard werken en vissen vangen dan makkelijk vissen en te zitten ‘blanken’.

We kiezen voor een lange rietkant die in het verlengde staat van de baai. De wind waait hier maximaal en de elektromotor heeft niet genoeg power om ons op een diepte van rond de 5 meter te houden. De benzinemotor daarin tegen kan de boot mooi in de wind houden en zo werpen wij ons kunstaas over een afstand van 20 meter naar het riet.

Het resultaat; een knappe snoek voor Evert van 97 cm die net onder de boot vol op het kunstaas duikt.

En dat is één. Eén die op de wedstrijdcamera wordt gezet. Nu nog vier erbij vangen en klaar is Kees. We vangen er zeker nog vier bij, maar deze zijn allemaal van een te klein formaat om mee te doen aan de wedstrijd. Dat ze allemaal zeer welkom zijn moge duidelijk zijn, want ja, we zijn hier tenslotte om te vissen en de wedstrijd dat is gewoon maar bijzaak.

We hebben besloten om de laatste drie kwartier van de wedstrijd bij het start en verzamelpunt te gaan vissen. Ook hier is een lange rietkant waar het heel snel diep wordt. Dezelfde tactiek van op diep water driften en naar het ondiepe gooien werpt ook hier weer zijn vruchten af, want 20 minuten voor tijd duikt er snoeihard een meter snoek op mijn kunstaas en de drill tegen de klok kan beginnen.

Evert gaat snel achter de benzinemotor zitten en houdt zo de boot en snoek weg van het riet. De kracht van de snoek en de harde wind maakt de drill net als bij die van Evert er alleen maar spectaculairder op. “Hoe lang nog”? roep ik naar Evert. “Ontspannen Lé, alle tijd”, is het antwoord.

Nog 15 minuten, nu nog 10 minuten en eerlijk gezegd beginnen wij hem nu wel te knijpen, want de vis moet nog in de boot komen, foto’s maken en zo’n 600 meter varen om op het verzamelpunt te komen.

En één van de reglementen is; na 16:00u in het vak aankomen, dan moet de camera inclusief de gefotografeerde vangsten ingeleverd worden en krijg je een nieuwe camera min de foto’s van de vorige dag terug en met deze vangsten zou dat zonde zijn. “15:55u, Yes we zijn binnen”, klinkt het in koor, wanneer we op het verzamelpunt aankomen.

Met deze meter, negentiger en een zeventiger zetten wij ons op de eerste dag achter de Salmobonzen P. Piskorski en R. Zaworski op een tweede plaats in het klassement.

Woensdag, 29 september 06:50u wedstrijddag twee.

We verzamelen ons bij de boot van Bertus en zijn maat Frank Jonker die als begeleiders en jury onze poule naar wedstrijdvak B gaan brengen. Strak blauwe lucht, een zuchtje wind en een hoop goede moed en veel lol, want dat hebben we.

Ik denk wel een vereiste voor een geslaagde visvakantie. En zoals wij voor deze week al tegen elkaar zeiden; “Wat er ook gebeurt, het is altijd een win, win situatie”. En dat is het ook, wanneer je met zulk mooi weer en leuke vangsten mag vertoeven in het prachtige Scandinavische.

Een win, win situatie indeed, zeker wanneer we na dag twee nog steeds op de tweede plaats staat met een lengte van de vijf grootste vissen totaal op 437 cm en nog één wedstrijddag te gaan. We hebben op deze dag tot wel twee keer toe onze drie “kleinste” vissen weten te verwisselen voor iets grotere vissen. Het is dan wel centimeter werk, maar dat het daar om kan gaan hangen merkten wij op de prijsuitreiking wel.

Evert scoort erg goed vandaag en wij zetten op de camera een 85-er en een 78-er neer voor de wedstrijd. Totaal gevangen aan snoek vandaag: 9 voor Evert en 8 voor mij. De heren van Salmo hebben deze dag niets groters gevangen, maar staan nog wel op nummer 1. Met een totaal lengte van hun vijf grootste snoeken op 450 cm.

Donderdag, 30 september de derde en tevens laatste wedstrijddag.

Zo ontspannen als wij waren begonnen aan deze week zo gespannen zijn wij nu. Nee, dit wil jij niet, maar je hebt niets te willen. Zo lijkt het er thans op of je gevoel dit zegt.

Twee dagen op twee met “maar” één team voor je en 14 teams achter je die allemaal de fel begeerde Alumacraft boot op trailer mee naar huis willen nemen.

Of het aan de spanning ligt, het weer of het gebied waarin wij vissen, we weten het niet, maar de snoeken geven geen gehoor. Wel zien wij op het wijd vele snoeken aan de oppervlakte jagen met onder zich wel 10 tot 20 meter water.

Ze jagen achter de grote scholen haring aan die voorbij trekken, helaas voor ons geven de snoeken geen gehoor aan de door ons aangeboden kunstaas, niets. Alles wat de voortgaande dagen nog werkte, werkt nu helemaal niet meer en ja, wanneer je alles hebt geprobeerd en niets lijkt dan nog te werken, dan moet je stappen ondernemen. Uit één van mijn vorige trips naar Vastervik weet ik nog een leuk kantje, waar toen wel vis werd gevangen, waaronder een dikke negentiger voor mij.

Helaas op ook deze plek niets, maar een klein stukje verderop weet ik toch nog een aantal vissen te vangen. De poetser, zoals wij hem maar noemen, is een begin tachtiger die onze score op 443 cm brengt. 443 cm een uitslag die zeker niet verkeerd is, maar wat hebben de andere teams gedaan? De heren van Salmo die stonden sowieso nog boven ons met minimaal 7 cm. 

‘Time flies when you having fun’, en de tijd gaat rap, Te rap zelfs, want we moeten terug richting het verzamelpunt. We moeten nog wat lengte erbij hebben voor de wedstrijd en één van onze doelstellingen is nog niet gehaald. En dat is; NIET ‘blanken’, maar Evert heeft nog niets. In tegenstelling tot mijzelf, want ik kan mij tevreden stellen met 7 mooie snoeken.

Het wordt als nog een win, win situatie, want een kwartier voor tijd pakt Evert twee snoeken op de valreep, helaas niet lang genoeg voor de wedstrijd, maar je kan nu niet altijd mazzel hebben. 

16:00u de wedstrijd zit erop. Iedere deelnemer levert zijn camera in bij de juryboot. Alle camera’s uit alle drie de vakken worden ontwikkeld en bekeken door de jury. ‘s Avonds onder het genot van een biertje en een driegangen diner worden de uitslagen bekend gemaakt.

En hier wordt duidelijk dat het inderdaad om centimeters gaat, want de nummer 5 is het team uit Duitsland en heeft 435 cm aan snoek gevangen, nummer 4 uit Frankrijk heeft 440 cm en nummer 3 dat zijn wij met 443 cm.

Tevens pakken wij ook nog de prijs voor de grootste snoek van de wedstrijd. De nummers 1 en 2 komen uit Polen, waarbij de heren van Salmo met een totaal van 456 cm net als ons een plaatsje zijn gezakt en plek moeten maken voor de nummers 1 die op de laatste dag alle vorige 5 vijf vissen in lengte weten te verbeteren.

De nummer 1 zijn net als vorig jaar de heren R. Litwiski en G. Zarebski met een totaal lengte van hun 5 grootste snoeken van 471 cm. Na de prijs uitreiking is er nog wat na gebabbeld en gedronken en gaat iedereen weer terug naar zijn hut. 

Vrijdag, 1 oktober de laatste (vrije) dag.

Ook nu benutten Evert en ik deze dag om te gaan vissen, alleen wordt er iets minder vroeg opgestaan. Dichte mist, de enige dag dat het weer iets “slechter” is, maar rond het middag uur klaart het al iets op en staan we weer in de zon te vissen.

We hebben er voor gekozen om voor de aantallen te gaan ipv de grote van de ‘Old bay’, dus op naar de heldere baai genaamd ‘Güdingen’ waar vak B zich bevindt. Voor de aantallen zitten wij goed, want de eerste 5 worpen die wij maken, pakken wij 4 snoeken.

Langzaam driften op de windkant hebben wij onze dag goed benut om een geweldige visvakantie/ wedstrijd af te sluiten. Met 15 snoeken voor Evert met als toppertje een hele mooie punt gave en volgevreten 90- er en voor mij 14 snoeken sluiten wij het hoofdstuk “een weekje vrij” perfect af. 

In totaal hebben wij in 6 dagen vissen 81 snoeken mogen vangen. De vele volgers, missers en de losschieters zorgen ervoor dat je, je geen moment verveeld. Wij denken dat je, je sowieso niet hoeft en kunt vervelen in Zweden, want naast of liever gezegd tijdens het vissen is er voldoende te zien om van te genieten.

Een visarend die laag over je heen vliegt, kraanvogels en ganzen die naar het zuiden trekken, een vos vlakbij je huisje, herten, elanden etc. etc in één woord; “ SUPER”. Hoe, wat en wanneer dat weet je nooit, maar één ding weten wij wel zeker; “we’ll be back”. 

Nu zittend achter de pc met de foto’s voor mij en de vangstgegevens als naslagwerk, dan zit ik eigenlijk alweer te denken welke stek, tactiek en kunstaas zal ik de volgende trip Zweden gebruiken...........zucht.

Met vriendelijke visgroet, 

Leon Cramer & Evert Oostdam

Voor meer verhalen. Ga naar: Overzicht